Een maat die door eigen vuur omkomt. Een te laat ontplofte granaat die ze op het nippertje weten te ontwijken. Een wapen dat tijdens een patrouille ineens op je gericht wordt. Israëlische soldaten die vermeende infiltranten uit hun huis halen. De raketten die dagelijks overvliegen… “Het rotte was dat je niks kon doen!” zegt John.

De aankomst was een enorme schok. “Je komt in Zagreb aan en stapt achterin een vrachtwagen. Ik weet nog goed dat we Vukovar binnenreden. Alles in puin, alles. De bomen, de gebouwen, de verkeersborden… niets meer overeind. Wat is hier gebeurd?”

“Vaak gingen we met een jeep op patrouille, langs de tentenkampen van de Bedoeïenen. Ontzettend hartelijke mensen, die altijd met de thee klaar stonden. Behalve die keer dat er gedoe was in een dorp en ze ons dreigend opwachtten.

Diana is gelukkig geen getuige geweest van ontplofte mijnen. Zij heeft wel de afschuwelijke gevolgen gezien. “Heel veel kinderen met geamputeerde ledematen. Vreselijk.