Iedere missie laat zijn sporen na

 We vergeten wel eens dat de uitgezonden militairen een thuisfront in onzekerheid achterlaten. “Het was een impulsieve beslissing om mij aan te melden voor uitzending naar Libanon,” vertelt veteraan John Schakelaar (1964).

Toen ik het mijn moeder vertelde moest ze hard huilen.” Tot overmaat van ramp werkte de postbestelling vanuit Libanon zo slecht dat zij maanden moest wachten op een brief van haar geliefde zoon. Toen kreeg zij ineens al zijn 52 brieven tegelijk.

Stoppen mocht niet, te gevaarlijk

Waarom hij zich aanmeldde? “Ik kwam als dienstplichtige op in Oirschot bij de infanterie.  Ik zou in Seedorf gelegerd worden, maar Libanon leek me veel spannender. Bovendien verdiende zo’n uitzending heel goed, hoewel ik daar pas later achter kwam.”

In februari 1983 vloog hij met zijn peloton naar Libanon. Daar woedde nog steeds de burgeroorlog. Er was een VN-vredesmacht gevormd om de orde en rust te handhaven. Nederland leverde infanteriebataljons.

De aankomst in Beiroet was confronterend. “De hele stad lag in puin,” zegt John. We werden direct in vrachtwagens gestopt en hobbelden 6 uur lang naar onze bestemming. Stoppen mocht niet, te gevaarlijk. Dan besef je ineens dat je in oorlogsgebied zit.”

We mochten zelf niet in actie komen

De compagnie van John werd gelegerd op een post in het grensgebied met Israël, in de buurt van Tyrus. In zijn fotoboek zit een prachtige foto van de hele groep. Keurig in uniform met de blauwe baret.

“We zaten daar met 60 man langs de kustweg. Dagelijks zagen we de aanvoer van manschappen en materiaal door het Israëlische leger. De oorlogshandelingen vonden toen in het noorden plaats. Onze opdracht was om alles wat er gebeurde te rapporteren. We mochten zelf niet in actie komen. Alleen signaleren en rapporteren. Dagelijks liepen we patrouille langs de dorpen en door de bergen.”

Het was geen plezierreisje

Veteraan Schakelaar kan goed vertellen. Op zijn eigen nuchtere wijze. Je krijgt de indruk dat het allemaal wel meeviel. Als hij vertelt over de sportactiviteiten en zijn vakantietrip door Israël en Egypte, beginnen zijn ogen zelfs te glimmen. Maar als je goed luistert merk je dat ook deze uitzending geen plezierreisje was.

Een maat die door eigen vuur omkomt. Een te laat ontplofte granaat die ze op het nippertje weten te ontwijken. Een wapen dat tijdens een patrouille ineens op je gericht wordt. Israëlische soldaten die vermeende infiltranten uit hun huis halen. De raketten die dagelijks overvliegen… “Het rotte was dat je niks kon doen!” zegt John. En het is of hij de spanning van toen weer voelt. “Je weet dat er iets kan gebeuren, maar je weet niet wat. Dat afwachten is verschrikkelijk.”

Spierwitte haren

Na 6 maanden was voor John Schakelaar de missie volbracht. “Mijn vader en moeder haalden me op. Toen ik in de auto stapte zag ik dat mijn moeders mooie bruine haren in slechts 6 maanden tijd spierwit waren geworden.”

Kennelijk laat iedere missie zijn sporen na. En niet alleen bij de veteranen zelf.

Huib Neven