Een avontuurlijke uitzending naar de Sinaï

Veteraan Howard Simons (1960) kwam met zijn ouders op zijn 13e naar Nederland. Het zou maar voor 4 jaar zijn. Dan zouden ze zijn vader weer overplaatsen naar een andere ambassade. Maar dat liep anders. Het gezin Simons ging niet meer weg uit Nederland. “Best lastig in het begin,” zegt Howard. “Ik kwam als puber in een totaal andere cultuur, terwijl ik geen letter van de taal verstond.” Toch lukte het hem zich redelijk snel aan te passen, mede dankzij de voetbal en zijn Molukse vrienden. Hij haalde ook al snel zijn havo-diploma.

Wankele vrede

In 1979 werd hij opgeroepen voor militaire dienst. Na zijn opleiding tot centralist bij de Verbinding werd hij in de Prins Alexanderkazerne in Gouda geplaatst bij het Nationaal Territoriaal Commando. Hij hoefde niet lang na te denken toen ze hem vroegen voor een uitzending naar de Sinaï. “Ik hield wel van avontuur,” lacht hij.

Op 17 september 1978 waren de Camp David-akkoorden getekend door president Anwar Sadat van Egypte en premier Menachem Begin van Israël. De Sinaï was weer in handen van Egypte. Maar de wankele vrede moest wel bewaakt worden. Nederland stelde in 1981 100 militairen ter beschikking aan de Multinational Force and Observers (MFO). Howard Simons was een van hen. “Ze brachten ons onder in het noordkamp El Gorah. Dit was een grote legerplaats met 11 nationaliteiten. Amerikanen, Fransen, Engelsen, Colombianen, Uruguezen …

Op patrouille langs tentenkampen

“We waren steeds de ene week in het noordkamp en de andere week op een van de controleposten (Sector Control Centres). In het noordkamp draaiden we onze gewone diensten, maar hadden ook ontspanningsmogelijkheden. Een goede kantine, sporten, het Holland House. En niet te vergeten de uitstapjes naar Tel Aviv en Jeruzalem. De andere week gingen we per helikopter naar een van de controleposten midden in de woestijn.” Howard heeft indrukwekkende foto’s van deze overweldigende natuur.

“Vaak gingen we met een jeep op patrouille, langs de tentenkampen van de Bedoeïenen. Ontzettend hartelijke mensen, die altijd met de thee klaar stonden. Behalve die keer dat er gedoe was in een dorp en ze ons dreigend opwachtten. Gelukkig liep alles met een sisser af.” Howard en zijn companen raakten niet bij gevechtshandelingen betrokken. Wel veroverden zij de woestijn met een estafettetocht van 520 km. Al rennend door de ondragelijke hitte, ten bate van het Rode Kruis.

Als wereldburger terug gekomen van missie

“Het was een interessante missie,” besluit veteraan Simons. “Ik heb er leren relativeren. Je hebt goede en kwade Arabieren, goede en kwade Israëliërs. De omgang met zoveel nationaliteiten heeft mij verrijkt. Ik heb nog lang contact onderhouden met een Colombiaanse luitenant. Ik ben als een wereldburger van de missie teruggekomen.”

Of de missie geslaagd is? Howard denkt even na, en zucht. “Toen dacht ik van wel. Maar als ik nu naar de huidige situatie in het Midden-Oosten kijk weet ik het niet meer.”

O, die gruwelijke geschiedenis van oorlog en geweld, die niet ophoudt zich te herhalen!

Huib Neven